Casework

Naast het werk met de alleenreizende vrouwen (Zie deze blog), heb ik ook de taak van “caseworker”, gericht op families en mensen met medische problemen. Dit houdt in dat ik zodra er een extra kwetsbaar persoon in Moria aankomt ik met die persoon of het gezin in contact kom en hen probeer te helpen. In de laatste weken zijn er met name veel Somaliërs die in Moria aankomen en te kampen hebben met heftige problemen. 

Alleen al in Section E wonen verschillende moeders met kinderen met handicaps en andere problemen. Zo is er de moeder met haar 8 jaar oude dochtertje die een grote ontwikkelingsachterstand heeft. Het meisje loopt moeizaam, ze maakt nooit oogcontact, ze kan alleen zelfstandig zitten als ze met haar rug ergens tegenaan kan leunen. Ze heeft vaak koorts en brengt veel uren van haar dag slapend door. Ook heeft ze ongeveer dagelijks aanvallen waarin ze begint te trillen en haar hele lichaam zich aanspant. Haar moeder kan niet veel anders doen dan toekijken en haar dochter geruststellen. 

Dan is er ook nog de moeder met 3 dochters, waarvan haar jongste meisje verstandelijk én lichamelijk gehandicapt is. Het meisje kan niet zelf eten, praten, zitten of lopen. De twee volwassen zussen helpen hun moeder, die ook nog eens een gebroken arm heeft, ontzettend veel, maar steeds weer is het een struggle om het meisje met rolstoel en al over het grind en het hobbelige hellinkje te krijgen.  

Maar ook buiten de sections kom ik in contact met mensen met dit soort problemen. Deze week kwamen er een zus en broer in Moria aan, beiden zijn ongeveer van mijn leeftijd. Ik ontmoette hen voor het eerst bij het infopoint dat EuroRelief middenin het kamp heeft. De broer lag languit op de grond en zijn zus hield zijn hoofd in haar schoot. Ik vroeg aan een paar collega’s wat er was gebeurd en de man bleek een aanval te hebben gehad waarbij hij buiten bewustzijn was geraakt. Er werd snel een rolstoel gehaald en de man, een persoon van groot formaat, werd in de rolstoel naar de dokter gebracht. Daar kreeg hij voor de volgende dag een afspraak voor het ziekenhuis en een verwijsbrief. Ik regelde voor de jongeman een plekje in een ISObox waar meer Somaliërs met medische problemen wonen, maar omdat die nu vol is met mannen, kon de zus daar niet wonen. Er is helaas nergens een andere plek voor haar, dus moet buiten blijven slapen… Ongeveer een uur nadat ik hun deze plek had gewezen, kwam ik de broer en zus weer tegen en bleek de broer weer een aanval te hebben gehad. Zijn zus vertelde me dat hij al ruim en half uur op de grond lag en maar niet bij kwam. Zo vaak had hij deze aanvallen nog nooit gehad, vertelde ze me. Dus weer naar de dokter, rolstoel halen, jongeman in de rolstoel krijgen, naar de dokter brengen, wachten op de reactie van de dokter en er dan achter komen dat er voor dit soort problemen hier op Lesbos eigenlijk geen oplossing blijkt te zijn. De dokter vertelde ze me dat de man naar de neuroloog moet, maar dat die in het ziekenhuis pas volgend jaar plek heeft. Dit is iets waar de dokter in Moria niets aan kan doen, en dus werden de broer en zus weggestuurd. Blijkbaar kan niemand deze mensen écht helpen. Iemand met dagelijkse aanvallen kan hier pas over 2 maanden voor het eerst de arts zien die hij nodig heeft. Tot die tijd is het wachten…

Gisteren kwam er weer een soortgelijk ingewikkelde casus binnen, het was een moeder met haar gehandicapte zoon. Mijn collega die met de vluchtelingen werkt die nieuw aankomen wees me op hun casus. De jongen was redelijk groot en vertoonde duidelijk afwijkend gedrag. De moeder haar zoon bij zijn jas vasthouden, omdat hij anders weg zou lopen. Hij had niet de rust om te kunnen blijven zitten en zijn gedrag liet zien dat hij een ernstige ontwikkelingsachterstand had. Gelijk deed hij mij denken aan een jongen met wie ik in Nederland meerdere jaren heb gewerkt. Ik weet hoe moeilijk het is om (bijna) volwassen kinderen met zulk gedrag een beetje in het gareel te houden en te voorkomen dat ze gevaarlijke dingen doen. In een gestructureerde omgeving, met weinig prikkels en alleen bekende mensen is dit al een dagtaak, laat staan in Moria, waar op dit moment bijna 14.000 mensen wonen, het hele kamp 1 grote prikkel van mensen, gepraat en geluid, stank, beweging en verandering is. De moeder had het er duidelijk moeilijk mee om haar kind in bedwang te houden. Gelukkig bleek er die dag een kamertje een van de Rub Halls (een tent van zo’n 200 vierkante meter waar tientallen kamertjes in zijn gemaakt) vrij te komen. De moeder werd erheen gebracht en toen ik hen later opzocht lag haar zoon rustig in de hoek op de grond en was de moeder ontzettend blij met het kleine, maar afsluitbare plekje dat we haar hadden kunnen geven. 

Zomaar wat casussen waar ik in mijn werk in Moria mee te maken heb. Naast mensen met dit soort handicaps, zijn er ook genoeg mensen met missende ledematen, nierproblemen, hartproblemen, kanker, gezwellen, brandwonden, asthma, granaatscherven in hun lichaam en hersenletsel. Ook die gevallen leer ik kennen en per casus kijk ik wat ik kan doen en op welke manier ik hun kan helpen. Het is een taak die me soms boven het hoofd groeit en vaak is het antwoord dat ik moet geven “Sorry, je moet wachten, ik kan niets aan je situatie veranderen. Dat is soms enorm frustrerend, maar gelukkig lukt het me ook redelijk goed om het na mijn werk weer naast me neer te leggen. Ik weet dat ik maar tot een bepaald niveau kan helpen. Gezinnen kunnen gelukkig redelijk snel naar een ander, beter kamp op het eiland en de mensen met écht acute problemen worden gezien en binnen niet al te lange tijd naar Athene gebracht. Maar toch, als gezond mens in Moria leven is al zwaar genoeg, laat staan met dit soort beperkingen. 

Wilt u meebidden?

  • Voor de mensen met heftige problemen, dat ze de (medische) hulp krijgen die ze nodig hebben.
  • Voor de ouders en verzorgers van kinderen en mensen met deze problemen, dat ze de kracht krijgen om overeind te blijven en om door te blijven gaan. 
  • Bid dat ikzelf de energie zal blijven krijgen om dagelijks met deze mensen om te gaan en naar hun verhalen te luisteren.
  • Bid voor een verandering in het systeem van Griekenland en Europa, dat de opvang en zorg voor vluchtelingen verbetert. 

8 gedachten over “Casework

  1. Hallo Debora,

    Door je sterk te voelen kan je de omstandigheden en gebeurtenissen van iedere dag aan in het vluchtelingenkamp.Ik zal voor je bidden en voor de mensen daar,want dat helpt.

    Groeten,
    Atie Otte

  2. Heel veel sterkte Debora ,Gods nabijheid wens ik je toe ,het is bijna niet te verwerken al dat leed wat je ziet . Je laat Gods licht schijnen door je aanwezigheid .

  3. Bedankt weer voor je update. Wat heftig allemaal, ook om nee te moeten zeggen. Wat doe je er toch nuttig werk… ik bid met je mee!

    Groeten, Janet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *