Een 3- en een 5-jarig jubileum

Deze week is het 5 jaar geleden dat ik voor het eerst voet op Lesbos was en over een maand is het 3 jaar geleden dat ik daadwerkelijk naar Lesbos verhuisde! Op 29 juni 2017 pakte ik voor het eerst het vliegtuig naar Griekenland om op Lesbos in Moria te werken. Via een vriendin had ik van het werk gehoord en ik wilde mezelf graag 4 weken nuttig maken in het kamp. Wie had toen kunnen bedenken dat ik nu 5 jaar later hier zou wonen! In deze blog wil ik jullie graag meenemen door een aantal herinneringen van de afgelopen 5 jaar.

Tijdens mijn eerste tijd op Lesbos zag alles er compleet anders uit dan dat het nu is (gelukkig maar!). In 2017 was ik in Moria betrokken bij het opzetten van een distributiesysteem voor de vluchtelingen die net in het kamp aankwamen. We maakten pakketjes met kleding en hygiëne producten in onze opslag, om die vervolgens aan de vluchtelingen uit te delen. In deze tijd was er veel onrust in het kamp en op 10 juli werd er brandgesticht en brandde ons kantoor helemaal tot de grond af. Ik had toen niet kunnen bedenken dat ik dat nog vaker zou meemaken! We zetten echter onze schouders er weer onder en gingen gewoon dezelfde dag nog door met het uitdelen van spullen aan de nieuwe vluchtelingen. Tijdens de brand en de chaos werd helaas mijn telefoon gestolen, wat ik uiteraard erg vervelend vond. Een van de vluchtelingen had echter gezien wie hem had gestolen, was achter de dief aangerend en had mijn telefoon van hem terug gestolen! Zo kwam het dat ik de volgende dag gelukkig mijn telefoon weer terug had. Een echt wonder!

Zomer 2017 in een van de tenten van Moria.

Na 4 weken was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan, omdat ik wat verplichtingen daar had. Ik wilde echter heel graag blijven, en daarom was ik na amper 2 weken in Nederland weer terug op Lesbos, waar ik toen nog 4 extra weken heb gewerkt. Toen al hadden de vluchtelingen van Lesbos een speciaal plekje in mijn hart. Toen ik na die 4 weken weer terug in Nederland was, begon ik aan mijn Master voor mijn studie. Het was een hele overgang om de ene dag nog kleding uit te delen en een paar dagen later op de universiteit in een college over Statistiek te zitten! Ik wilde echter heel graag mijn Master halen, dus ik heb toch maar even doorgebeten. Wel wist ik dat ik heel graag weer naar Lesbos wilde. Met behulp van weer veel donaties werd dat tijdens de kerstvakantie gelukkig mogelijk, dus midden december zat ik weer in het vliegtuig om nogmaals 3 weken op Lesbos te werken. Het voelde dit keer hetzelfde als in de zomer, maar toch ook heel anders. De vluchtelingen die nu nieuw in het kamp aankwamen waren helemaal nat en verkleumd en ik heb meerdere keren koude en (bijna) onderkoelde kindjes warm moeten wrijven en droge kleren aan moeten doen. Moria was nu ook aanmerkelijk voller dan in de zomer en het duurde langer voordat mensen een plekje kregen toegewezen waar ze konden wonen. Ik weet nog erg goed hoe met Kerst er een grote groep mensen aankwam. Een gezin had veel kinderen, waaronder een baby en zij moesten die nacht buiten slapen, omdat er voor hen geen plaats was in het kamp. Toen ik met de baby in mijn armen stond, moest ik denken aan het kerstverhaal. Hoe Jezus naar deze aarde kwam en er ook voor Hem geen plaats was.

De baby die op kerst 2017 aankwam en buiten moest slapen omdat er geen plaats was.

Na 3 weken moest ik weer terug naar Nederland om weer aan de studie te gaan. In die maanden heb ik erg hard gewerkt om zo veel mogelijk vakken en mijn scriptie af te krijgen, zodat ik in de zomer dit keer 2 aaneengesloten maanden naar Lesbos kon. Dit keer werkte ik niet bij de nieuwaangekomen vluchtelingen, maar was ik gevraagd om specifiek met vrouwen te werken, als een zogenaamde caseworker. Ik ondersteunde extra kwetsbare vrouwen, en hielp ze bijvoorbeeld als ze naar het ziekenhuis moesten en we deden veel doorverwijzingen naar UNHCR voor vrouwen die extra ondersteuning nodig hadden vanwege bijvoorbeeld geweld dat ze hadden meegemaakt. Ik weet nog goed hoe ik in de eerste week van deze nieuwe taak het gevoel had dat ik nutteloos was. De keren ervoor was ik altijd ontzettend druk geweest. Ik rende heen en weer om allerlei dingen gedaan te krijgen, mensen moesten kleding, shampoo, tandenborstels, eten en dat soort dingen. Dit keer was mijn taak om vrouwen te leren kennen, met ze te schilderen, armbandjes te maken en gewoon naar ze te luisteren. In het begin vond ik dat moeilijk en ik had niet het idee dat ik nuttig was. Toen echter een paar weken later een vrouw naar me toe kwam en zei dat ze graag haar verhaal aan me wilde vertellen, omdat ze me had leren vertrouwen in die paar weken, ervoer ik hoe mijn aanwezigheid een verschil voor haar maakte. Ik vond het wel ook heel moeilijk om na 2 maanden weer afscheid te nemen en ik zag hoe moeilijk het voor de vrouwen was om steeds te dealen met veranderende vrijwilligers. Toen ik na 2 maanden wegging om naar Curaçao te gaan om mijn stage te doen voor mijn studie, was het voor mij duidelijk: of ik kom niet meer naar Moria terug, of ik ga hier voor langere tijd heen. Tijdens mijn stage op Curaçao kon ik de verhalen van de vrouwen niet loslaten en groeide het verlangen alleen maar om voor lange tijd terug naar Lesbos te gaan. In dat proces maakte God aan mij duidelijk dat Hij in alles zal voorzien, als ik maar op Hem vertrouwde. En dat deed Hij! Toen ik terug in Nederland kwam en met mensen deelde dat ik terug wilde, kwam er geld uit alle hoeken van het land!

Moria groeide uit tot en stad van 20.000 mensen.

En zo kwam het dat ik op 15 augustus 2019 in het vliegtuig stapte om naar Lesbos te verhuizen! Ik werd nu de coördinator van Section waar de vrouwen woonden en deed daarnaast casework met kwetsbare gezinnen. Ik heb dit een jaar vol passie en enthousiasme gedaan. Een jaar waarin Moria van rond de 8.000 mensen uitgroeide tot een stad van 20.000 mensen. Corona kwam en we het kamp ging “op slot”. En net toen we dachten dat het allemaal wat beter werd, brandde Moria op 9 september 2020 af. Duizenden mensen stonden op straat en sliepen op de parkeerplaats van de Lidl. We werkten lange dagen om ze te voorzien van eten, spullen en ook om ze het nieuwe kamp in te krijgen. Het voelt soms nog steeds onwerkelijk als ik nadenk over wat er toen allemaal gebeurde. Het nieuwe kamp zorgde echter ook voor een nieuwe start en we hebben die kans gegrepen om dingen anders aan te pakken. Zo startten we het Social Care Team, om in de chaos de extra kwetsbaren beter te kunnen helpen. Het opzetten van dit team was sinds Moria echt mijn droom. Daar had ik nooit genoeg mensen en genoeg mogelijkheden om kwetsbaren te kunnen helpen, en nu deden we dat gewoon full-time met een team! Ik voel me erg gezegend als ik terugdenk aan deze tijd en als ik nu zie hoe het team zonder mij loopt als een trein! En nu zit ik op Samos. Een ander eiland, een andere taak, een ander kamp en een ander team. Kortom: Een heel andere situatie. Maar toch voelt het werk hier soms gewoon hetzelfde als op Lesbos. Ook de mensen op Samos hebben behoefte aan een luisterend oor. Mensen die ze kunnen vertrouwen en waar ze zich veilig voelen. En dat is precies het werk wat we op Samos doen! We hoeven gelukkig niet keihard te werken, om thuis te komen en nog steeds het gevoel te hebben dat je niet genoeg hebt kunnen doen. In de kalmte van Samos kunnen we juist al onze energie en focus op de mensen richten die voor ons staan. Geen kwantiteit, maar kwaliteit! Ik moet regelmatig denken aan mijn visie, die ik heb geformuleerd voordat ik naar Lesbos verhuisde: “Zodat mensen zich gezien en geliefd voelen.” Dat is precies wat we op Samos doen! We nemen de tijd en bieden een luisterend oor, zodat mensen voelen dat ze waardevol zijn, dat ze gezien worden en dat we van ze houden. Niet omdat wij nu zoveel liefde te geven hebben, maar omdat wij vervuld zijn van Gods liefde en die door ons heen straalt!

We merken dat nu het alweer 3 jaar geleden is dat ik naar Lesbos ben uitgezonden, dat de giften wat teruglopen. Als je het werk wilt blijven steunen, zou je dan even je bankgegevens kunnen controleren om te zien of de gift die je periodiek hebt ingesteld, nog steeds werkt? Of als je eerder een eenmalige gift hebt gegeven, zou je dat dan weer willen doen?

Ondersteunen kan (belastigingaftrekbaar) via mijn diaconie die mij maandelijks financiert, kijk daarvoor onder het kopje “Doneer”, of via een gift rechtstreeks op mijn eigen rekening: https://www.ing.nl/particulier/betaalverzoek/index.html?trxid=bOAaDFcfKoN3qtI2PF3hihTLCD0Rxo01

Hartelijk bedankt!

Bid je ook mee?

  • Voor stabiliteit in het team op Samos. Goede vrienden van mij zijn een paar weken geleden van Samos vertrokken en we hebben recent weer wat nieuwe lange termijn vrijwilligers gekregen. Veranderingen in het team hebben vaak een weerslag op me.
  • Voor Griekenland. Zowel voor de overheid als voor de medewerkers in de kampen, dat ze de mensen achter de aantallen blijven zien.
  • Voor de vluchtelingen, die ondanks dat ze nu in een betere situatie zitten dan 3 jaar geleden, nog altijd afschuwelijke dingen hebben meegemaakt en onder veel spanning en stress staan.
Samos, mijn nieuwe thuis.

3 gedachten over “Een 3- en een 5-jarig jubileum

  1. Fijn Debora, even als opfrisser dit overzicht over 5 jaar. Veel zegen weer toegewenst bij het vervolg!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.