Het einde in zicht

Er is een hoop gebeurd in de afgelopen weken en zoals de titel al doet vermoeden heb ik een grote beslissing genomen. Niet lang nadat ik mijn vorige blog had geschreven, realiseerde ik me dat ik erg weinig energie meer had. Ik ben midden juni naar Nederland gegaan voor mijn verlof en heb toen ook een week in Zwitserland doorgebracht omdat een goede vriendin ging trouwen. Tijdens die vakantie merkte ik dat ik echt ontzettend moe was en toen ik na 4 weken weer voet op Samos zette, wilde ik eigenlijk nog niet aan de slag. De kleinste taken en verantwoordelijkheden voelden als een grote last en ik zag overal tegenop. Dealen met het (steeds weer veranderende) team, de werkzaamheden in het kamp, contact met de Grieken en andere NGO’s, het begon allemaal te voelen als een last. Na wat gesprekken met vrienden heb ik toen besloten om een stapje terug te nemen, mijn verantwoordelijkheden neer te leggen en te focussen op rust. Aan de ene kant voelde deze beslissing als een bevrijding, omdat ik niet meer na hoefde te denken over alle dingen die normaal gesproken onder mijn verantwoordelijkheid vielen, maar aan de andere kant was het ook een onzekere tijd. Met de beslissing om niet langer verantwoordelijkheden te hebben, was er opeens een einde gekomen aan een tijdperk. Griekenland is de afgelopen 3 jaar mijn thuis geweest en sinds 5 jaar was het mijn verlangen om hier te zijn, en nu kwam opeens het einde in zicht. Toen ik eenmaal de knoop had doorgehakt is het allemaal heel snel gegaan. Binnen twee weken was er al iemand gevonden om mijn taken over te nemen en was ik dus vrij om te gaan en staan waar ik wilde. 

Op een van de twee bruiloften waar ik deze zomer was, was het een hele reünie met allemaal (oud) vrijwilligers van Lesbos. Erg leuk om iedereen weer te zien en bij te praten.

Ik heb toen wat tijd met vrienden op Lesbos doorgebracht om bij te komen. In die tijd werd voor mij duidelijk dat ik nog niet klaar was om gelijk weer terug naar Nederland te gaan. Vooral het leven op Lesbos miste ik heel erg, en toen ik er weer een paar weken was, voelde het echt weer als thuis. Hier is waar al mijn vrienden zijn en ik heb in mijn tijd op Samos deze community erg gemist. Ik heb daarom een paar weken geleden mijn appartement op Samos opgezegd en mijn spullen gepakt en heb alles op de ferry meegenomen terug naar Lesbos.

Mijn laatste foto voor het kamp op Samos.

Op dit moment ben ik dus weer op Lesbos, omdat dit de plek is die voor mij het meeste als thuis voelt. Ik werk echter niet actief in het kamp. Het afgelopen halfjaar ben ik, doordat ik op Samos was, al niet meer betrokken geweest bij het reilen en zeilen hier, en ik ga dat ook niet meer doen. Ik blijf hier namelijk maar tot midden november, nu dus ongeveer nog een maand. Eind november heb ik een debrief gepland staan bij een organisatie in Frankrijk, om mijn tijd goed af te sluiten. Nu ik eindelijk na 3 jaar hard werken de tijd neem om uit te rusten, dringt het allemaal pas echt tot me door wat ik hier allemaal heb meegemaakt. Ik ben van zo veel bijzondere dingen getuige geweest, maar er zijn ook zeker een hoop momenten geweest die moeilijk waren. Van de mensonterende omstandigheden in Moria, de brand en alle persoonlijke verhalen van de vluchtelingen. Mijn focus tot midden november is dan ook om het hier allemaal goed af te sluiten. In plaats van hard werken, neem ik de tijd om terug te kijken en stil te staan bij wat er allemaal is gebeurd.

Afscheid nemen van Samos betekende ook: Afscheid nemen van alle prachtige plekjes en mooie stranden met helderblauw water. Ik mis het nu al!

Verder ben ik betrokken bij de kerk hier op Lesbos en deel ik wel mijn ervaring en kennis met andere vrijwilligers. Tegelijk moet ik ook nadenken over wat er hierna komt. Op dit moment lijkt het er op dat ik vanaf december weer in Nederland ben en ik ben aan het oriënteren op huisvesting en een baan. Het zal een grote overgang zijn om na mijn leven in Griekenland weer in Nederland te gaan aarden, maar ik weet dat God er bij is. Hij heeft me jaren geleden naar Lesbos geleid, een halfjaar geleden naar Samos, en nu vertrouw ik er op dat Hij ook mijn leven hierna weer zal leiden. 

Met mijn kerk heb ik afgesproken dat per 30 november mijn uitzending naar Griekenland zal aflopen. Dat betekent dat ik tot die tijd nog leef van jullie vrijgevigheid. Hoewel ik vanaf december dus in Nederland zal zijn, zal het me ook redelijk wat geld kosten om in Nederland weer te re-integreren. Het leven in Nederland is veel duurder dan hier in Griekenland, en het kost wat tijd om huisvesting en een baan te vinden. Giften zijn dus ook voor na 30 november nog van harte welkom. Mocht je niet willen dat je donatie na november gebruikt wordt voor mijn opstartfase in Nederland, dan kan je het beste je gift stopzetten vanaf 30 november. Mocht je specifiek een (eenmalige) gift willen overmaken voor mijn re-integratie in Nederland, neem dan alsjeblieft even contact met me op. 

Op 18 december staat er een terugkomdienst gepland. Ik ben 3 jaar geleden door de Hervormde Gemeente van Bruinisse uitgezonden en met deze dienst zal aan die uitzending een einde komen. Je bent van harte welkom! Ik hoop voor die tijd nog een blog te schrijven om jullie op de hoogte te houden van de afrondingen.

Gelukkig was het nog mogelijk om Efeze te bezoeken voordat ik van Samos vertrok. De stad ligt een uurtje varen bij Samos vandaan, dus daar moest ik echt heen. Wat bijzonder om in de ruïnes rond te lopen van wat ooit de stad Efeze was.

Bid je ook nu nog mee?

  • Voor een goede afsluiting hier op Lesbos.
  • Voor het werk dat zowel op Samos als hier op Lesbos doorgaat, ook zonder mij.
  • Voor helderheid en inzicht in de stappen die ik moet nemen om weer terug naar Nederland te gaan.

6 gedachten over “Het einde in zicht

  1. Debora, heftig allemaal zeg. Maar ik begrijp je beslissing,je hebt alles, zowel fysiek als geestelijk, gegeven aan je werk op Lesbos en Samos, waar je met dankbaarheid op terug kan kijken.
    Nu komt er een andere fase aan, waar je zeker weer je weg in gaat vinden met Gods hulp.
    Sterkte gewenst en hopelijk tot ziens in Bru.

  2. Hallo Debora .Fijn dat het weer goed met je gaat .Waar een wil is is een weg Fijn dat je weer wat dichter bij komt .Je hebt heel veel voor de vluchtelingen gedaan en dan een lange tijd . Heb erg veel bewondering voor je .. Zal voor je meebidden en hartelijke groeten van Atie Otte

  3. Hallo Debora,

    Ik heb veel bewondering voor alles wat je al hebt mogen doen voor de medemens op Lesbos en Samos, het is niet altijd gemakkeljjk voor je geweest, maar hopelijk vind je opnieuw je weg in alles wat in de toekomst op je pad komt. Ook op deze weg wandel je nooit alleen, Hij is erbij!

    Groeten van Anita

  4. Ha, wat een eerlijk en indrukwekkend verhaal… je hebt echt zoveel gegeven en bent voor zoveel mensen tot zegen geweest! Er is overal een tijd van… en nu om los te laten en anderen verder te laten gaan. Gods hulp, leiding en zegen bij wat allemaal komt! Van Ann begreep ik dat je al een fijne plek hebt gevonden om in Nederland te integreren, dat gaat hopelijk helpen. Sterkte met de moeilijke en geniet van de mooie dingen! Groetjes, Janet

  5. Fijn dat je in de afgelopen jaren zoveel hebt kunnen betekenen voor de vluchtelingen op Lesbos en Samos, Debora. En nu Gods zegen toegewenst voor de verdere toekomst in Nederland.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.