Het Social Care team

De afgelopen maanden was het stil vanuit Lesbos, maar we hebben zeker niet stil gezeten! De ontwikkelingen hier op het eiland gaan supersnel en er zijn ontzettend veel dingen gebeurd in de afgelopen maanden. In November ben ik even in Nederland geweest. Wat eigenlijk en korte vakantie had moeten zijn, werd een vakantie van een maand, omdat ik corona had opgelopen. Ik heb daardoor helaas tijdens deze vakantie niet veel mensen kunnen zien, maar jullie weten ook dat samenkomsten vanwege corona niet mogelijk zijn. In december ben ik weer terug op Lesbos gekomen en heb ik het werk weer opgepakt. 

Zoals ik jullie in mijn vorige blog vertelde heb ik een team opgezet dat focus op de meest kwetsbare vluchtelingen in het kamp. We noemen onszelf het “Social Care team”, wat in het Nederlands zoiets betekent als maatschappelijk werk. Samen met een aantal andere vrijwilligers brengen we in kaart waar de mensen met heftige medische problemen in het kamp zitten en welke noden ze hebben. Vervolgens verwijzen we hen door naar de Grieken in het kamp, de UNHCR en naar andere NGO’s voor support. Zo hebben we bijvoorbeeld een samenwerking opgezet met een NGO die om de week de was doet voor gezinnen met medische problemen. Ook zorgen we er voor dat er genoeg rolstoelen en krukken beschikbaar zijn en dat de juiste mensen die ontvangen. Daarnaast zorgt een andere NGO er weer voor dat de mensen met mobiliteitsproblemen goede toegang kunnen krijgen tot hun tent door bijvoorbeeld een trapje of een opritje te maken, zodat ze met hun rolstoel bij hun tent kunnen komen. Ook doen we gerichte distributies van items die deze mensen nodig hebben, zoals schoenen, dekens en kleding. We delen nu ook bijvoorbeeld vouwbedden uit aan mensen voor wie het extra moeilijk is om op de grond te slapen vanwege rugproblemen of andere medische noden. Op dit moment delen we aan al deze extra kwetsbare families ook pakketjes uit met vitamines, honing en een thermosfles. 

Twee van mijn teamleden bezoeken samen met een van onze vertaalsters een tent waar een kwetsbaar gezin woont.

Een recente ontwikkeling is dat we met alle medische organisaties in het kamp om de tafel hebben gezeten en we met hun een samenwerking willen opzetten. We werken met dezelfde doelgroep en we willen graag zeker weten dat de mensen die wij in beeld hebben ook de juiste medische zorg krijgen en daarnaast willen wij niemand over het hoofd zien. We hopen in de komende weken hier een duidelijke manier van samenwerking voor op te zetten.

Naast de mensen met medische problemen, werken we ook met mensen die extra bescherming nodig hebben. In het kamp is dit moeilijk te realiseren, maar er zijn wel veel NGO’s die hierin hun best doen. We hebben wekelijks vrouwen die naar ons toekomen vanwege huiselijk geweld, of vrouwen die te maken hebben met gender-based violence. Om hier op de juiste manier op te reageren, hebben we in oktober en december verschillende trainingen gevolgd die werden verzorgd door de UNHCR en Terre des Hommes. Voor dit werk hebben we een aantal vrouwelijke vertalers uit het kamp met wie we samenwerken. Rondom dit thema hangt een groot taboe. Zelfs in onze cultuur is het moeilijk om over geweld en bijvoorbeeld verkrachting te praten, maar in de eer-schaamtecultuur waar veel van de vluchtelingen uit komen, is het helemaal een groot taboe. Toch weten veel vrouwen ons te vinden en voor hen zijn we vaak een eerste aanspreekpunt voor hulp. Gelukkig hoeven wij zelf niet met oplossingen te komen, maar bestaan er andere NGO’s met psychologen, advocaten en social workers naar wie we deze vrouwen kunnen doorverwijzen. Hierin werken we met name samen met de UNHCR, omdat zij de grootste actor zijn op het gebied van bescherming in het kamp. 

Veel van de mensen met wie we werken hebben ook heftige psychische problemen en ze dealen bijvoorbeeld met automutilatie en zelfmoordgedachten. Ook voor hen zijn we een luisterend oor en we proberen hen ook zo veel mogelijk door te verwijzen naar psychologen van andere organisaties. Mijn taak hierin is dat ik uitzoek welke organisaties allemaal aanwezig zijn in het kamp, wat ze precies doen en hoe we naar hen kunnen doorverwijzen. Het komt veel aan op relaties bouwen en de juiste mensen leren kennen. Het is ontzettend gaaf om te zien dat die relaties hun vruchten afwerpen. Met steeds meer organisaties komt er een wederzijdse samenwerking. Wij verwijzen casussen naar hen door en zij weten ons te vinden als zij capaciteit hebben om meer casussen aan te nemen. 

EuroRelief heeft sinds de opening van het nieuwe kamp in September ook een ander nieuw team, namelijk het activiteitenteam. In het begin was dit met name gericht op school voor kinderen, maar in de laatste maanden zijn hier ook activiteiten voor vrouwen bij gekomen en sinds een week is er ook een sportprogramma voor mannen. De mensen die wij tegenkomen die met hun mentale gezondheid worstelen krijgen via ons voorrang om in deze activiteiten deel te nemen. Daarnaast hebben we ook wol en haak- en breinaalden die we uitdelen en de vrouwen slaan vol enthousiasme aan het haken en breien.  

Een moeder van een zieke zoon houdt van haken en haakte voor mij en mijn collega’s allemaal een warme muts.

Recent zijn we ook steeds meer een systeem aan het ontwikkelen om met nieuwe vluchtelingen die op het eiland aankomen te dealen. Vanwege corona worden zij eerst in quarantaine gestopt. EuroRelief werkt niet in deze quarantainelocatie, maar we komen wel gelijk in contact met de nieuwe vluchtelingen zodra ze Mavrovouni, het nieuwe tijdelijke kamp dat in September is gebouwd, binnenkomen. We zijn nu een manier aan het ontwikkelen waardoor we bij hun aankomst al een screening kunnen doen. We willen vanaf het begin gelijk in kaart hebben wie ze zijn, waar ze komen te wonen en ze gelijk al extra support geven. We proberen hierin samen te werken met een legal-aid organisatie die ze helpt met de asielaanvraag en het asielproces. Waar in Moria het asielproces maanden en soms jaren duurde, gaat dit de laatste maanden vaak ontzettend snel. Hun interview vindt plaats binnen een paar weken na aankomst en mensen krijgen binnen een paar maanden hun uitslag te horen. Aan de ene kant is dit een positieve ontwikkeling, omdat mensen niet meer zo lang in onzekerheid zitten, maar aan de andere kant geeft dit ook moeilijkheden. Het kost bijvoorbeeld veel tijd om papieren te verzamelen om kwetsbaarheden te bewijzen. Iemand met medische problemen heeft papieren van het ziekenhuis nodig om dit probleem te bewijzen en daarmee zijn asielaanvraag te versterken. Het medische systeem op het eiland is al ontzettend overvraagd en corona heeft dit niet veel makkelijker gemaakt, dus het maken van een afspraak in het ziekenhuis kost vaak veel tijd en rompslomp. Ook hierin proberen we te doen wat we kunnen. 

Al dit werk doe ik natuurlijk niet in mijn eentje. Ik werk met een fantastisch team van vrijwilligers die vaak een aantal maanden blijven. Het kost veel tijd om ze te trainen, maar het is bijzonder om te zien hoe God steeds de juiste mensen naar ons team brengt. In de laatste weken zijn een aantal collega’s met wie ik in september dit team heb opgezet, weer teruggekomen en we gaan vol goede moed weer verder met het uitbouwen van ons werk. 

Gelukkig werk ik samen met fantastische en enthousiaste collega’s in een fijn kantoortje.

Wil je meer horen en zien over het werk van EuroRelief, volg ons dan op Facebook of Instragram!

Via deze weg wil ik ook weer mijn dankbaarheid uitspreken naar jullie. Jullie gebed, donaties en berichtjes doen me ontzettend goed. Ik kan soms opgeslokt worden door het werk dat ik hier doe, maar ik realiseer me dag in dag uit dat ik het werk hier niet zonder jullie kan doen. Dankjewel voor je betrokkenheid! 

Deze foto belandde in een prominente krant en werd veel op sociale media gedeeld.

Deze blog wil ik afsluiten met een bijzonder verhaal van een alleenstaande moeder en haar 3 kinderen. Ze kwam een jaar geleden hoogzwanger naar de Section, samen met haar 2 dochtertjes, waar ik haar leerde kennen. Haar zoontje werd in maart geboren en ze was in afwachting van haar asielaanvraag. Het gaf haar veel stress en ze vond het soms moeilijk om geduldig te zijn met haar kinderen. Haar oudste dochter van 8 jaar zorgde soms voor haar babybroertje en kwam regelmatig naar ons kantoortje in de Section voor een knuffel. In juni werd haar asielaanvraag goedgekeurd en was ze erkend vluchteling. Dat betekende dat ze Moria snel zou moeten verlaten. Ze treuzelde, waar zou ze heen moeten, wie zou haar helpen als ze naar Athene zou gaan, waar zou ze slapen, hoe zou ze een inkomen krijgen, wie zou voor haar kinderen zorgen als ze aan het werk zou gaan? Zoveel vragen die haar stress gaven en ze bleef langer in de Section dan dat eigenlijk de bedoeling was. En toen brandde Moria af. Met haar 3 jonge kinderen moest ze weer op de vlucht, dit keer voor het vuur. Ze belandde, net zoals alle anderen op straat waar ze een aantal dagen op het asfalt sliep. Een foto van haar en haar dochter, liggend op straat, haast onherkenbaar door de verdrietige blik en uitputting in hun ogen, kwam in de krant. Na een aantal dagen op straat kwam ze in het nieuwe kamp, maar ze werd gelukkig snel daarna ondergebracht in een schoolgebouw. Daar werd ze een paar maanden geleden geselecteerd om naar Duitsland overgeplaatst te worden en nu kan ze elk moment bericht krijgen dat ze in het vliegtuig mag stappen, op weg naar een nieuwe toekomst. In de hopeloosheid van de situatie hier, is er toch hoop op een betere toekomst!

Deze moeder is klaar om in het vliegtuig te stappen en in Duitsland te gaan wonen! Samen met een goede vriendin zocht ik haar gisteren op in de school waar ze nu wacht om haar en haar kinderen gedag te zeggen.