Het einde in zicht

Er is een hoop gebeurd in de afgelopen weken en zoals de titel al doet vermoeden heb ik een grote beslissing genomen. Niet lang nadat ik mijn vorige blog had geschreven, realiseerde ik me dat ik erg weinig energie meer had. Ik ben midden juni naar Nederland gegaan voor mijn verlof en heb toen ook een week in Zwitserland doorgebracht omdat een goede vriendin ging trouwen. Tijdens die vakantie merkte ik dat ik echt ontzettend moe was en toen ik na 4 weken weer voet op Samos zette, wilde ik eigenlijk nog niet aan de slag. De kleinste taken en verantwoordelijkheden voelden als een grote last en ik zag overal tegenop. Dealen met het (steeds weer veranderende) team, de werkzaamheden in het kamp, contact met de Grieken en andere NGO’s, het begon allemaal te voelen als een last. Na wat gesprekken met vrienden heb ik toen besloten om een stapje terug te nemen, mijn verantwoordelijkheden neer te leggen en te focussen op rust. Aan de ene kant voelde deze beslissing als een bevrijding, omdat ik niet meer na hoefde te denken over alle dingen die normaal gesproken onder mijn verantwoordelijkheid vielen, maar aan de andere kant was het ook een onzekere tijd. Met de beslissing om niet langer verantwoordelijkheden te hebben, was er opeens een einde gekomen aan een tijdperk. Griekenland is de afgelopen 3 jaar mijn thuis geweest en sinds 5 jaar was het mijn verlangen om hier te zijn, en nu kwam opeens het einde in zicht. Toen ik eenmaal de knoop had doorgehakt is het allemaal heel snel gegaan. Binnen twee weken was er al iemand gevonden om mijn taken over te nemen en was ik dus vrij om te gaan en staan waar ik wilde. 

Op een van de twee bruiloften waar ik deze zomer was, was het een hele reünie met allemaal (oud) vrijwilligers van Lesbos. Erg leuk om iedereen weer te zien en bij te praten.

Ik heb toen wat tijd met vrienden op Lesbos doorgebracht om bij te komen. In die tijd werd voor mij duidelijk dat ik nog niet klaar was om gelijk weer terug naar Nederland te gaan. Vooral het leven op Lesbos miste ik heel erg, en toen ik er weer een paar weken was, voelde het echt weer als thuis. Hier is waar al mijn vrienden zijn en ik heb in mijn tijd op Samos deze community erg gemist. Ik heb daarom een paar weken geleden mijn appartement op Samos opgezegd en mijn spullen gepakt en heb alles op de ferry meegenomen terug naar Lesbos.

Mijn laatste foto voor het kamp op Samos.

Op dit moment ben ik dus weer op Lesbos, omdat dit de plek is die voor mij het meeste als thuis voelt. Ik werk echter niet actief in het kamp. Het afgelopen halfjaar ben ik, doordat ik op Samos was, al niet meer betrokken geweest bij het reilen en zeilen hier, en ik ga dat ook niet meer doen. Ik blijf hier namelijk maar tot midden november, nu dus ongeveer nog een maand. Eind november heb ik een debrief gepland staan bij een organisatie in Frankrijk, om mijn tijd goed af te sluiten. Nu ik eindelijk na 3 jaar hard werken de tijd neem om uit te rusten, dringt het allemaal pas echt tot me door wat ik hier allemaal heb meegemaakt. Ik ben van zo veel bijzondere dingen getuige geweest, maar er zijn ook zeker een hoop momenten geweest die moeilijk waren. Van de mensonterende omstandigheden in Moria, de brand en alle persoonlijke verhalen van de vluchtelingen. Mijn focus tot midden november is dan ook om het hier allemaal goed af te sluiten. In plaats van hard werken, neem ik de tijd om terug te kijken en stil te staan bij wat er allemaal is gebeurd.

Afscheid nemen van Samos betekende ook: Afscheid nemen van alle prachtige plekjes en mooie stranden met helderblauw water. Ik mis het nu al!

Verder ben ik betrokken bij de kerk hier op Lesbos en deel ik wel mijn ervaring en kennis met andere vrijwilligers. Tegelijk moet ik ook nadenken over wat er hierna komt. Op dit moment lijkt het er op dat ik vanaf december weer in Nederland ben en ik ben aan het oriënteren op huisvesting en een baan. Het zal een grote overgang zijn om na mijn leven in Griekenland weer in Nederland te gaan aarden, maar ik weet dat God er bij is. Hij heeft me jaren geleden naar Lesbos geleid, een halfjaar geleden naar Samos, en nu vertrouw ik er op dat Hij ook mijn leven hierna weer zal leiden. 

Met mijn kerk heb ik afgesproken dat per 30 november mijn uitzending naar Griekenland zal aflopen. Dat betekent dat ik tot die tijd nog leef van jullie vrijgevigheid. Hoewel ik vanaf december dus in Nederland zal zijn, zal het me ook redelijk wat geld kosten om in Nederland weer te re-integreren. Het leven in Nederland is veel duurder dan hier in Griekenland, en het kost wat tijd om huisvesting en een baan te vinden. Giften zijn dus ook voor na 30 november nog van harte welkom. Mocht je niet willen dat je donatie na november gebruikt wordt voor mijn opstartfase in Nederland, dan kan je het beste je gift stopzetten vanaf 30 november. Mocht je specifiek een (eenmalige) gift willen overmaken voor mijn re-integratie in Nederland, neem dan alsjeblieft even contact met me op. 

Op 18 december staat er een terugkomdienst gepland. Ik ben 3 jaar geleden door de Hervormde Gemeente van Bruinisse uitgezonden en met deze dienst zal aan die uitzending een einde komen. Je bent van harte welkom! Ik hoop voor die tijd nog een blog te schrijven om jullie op de hoogte te houden van de afrondingen.

Gelukkig was het nog mogelijk om Efeze te bezoeken voordat ik van Samos vertrok. De stad ligt een uurtje varen bij Samos vandaan, dus daar moest ik echt heen. Wat bijzonder om in de ruïnes rond te lopen van wat ooit de stad Efeze was.

Bid je ook nu nog mee?

  • Voor een goede afsluiting hier op Lesbos.
  • Voor het werk dat zowel op Samos als hier op Lesbos doorgaat, ook zonder mij.
  • Voor helderheid en inzicht in de stappen die ik moet nemen om weer terug naar Nederland te gaan.

Een 3- en een 5-jarig jubileum

Deze week is het 5 jaar geleden dat ik voor het eerst voet op Lesbos was en over een maand is het 3 jaar geleden dat ik daadwerkelijk naar Lesbos verhuisde! Op 29 juni 2017 pakte ik voor het eerst het vliegtuig naar Griekenland om op Lesbos in Moria te werken. Via een vriendin had ik van het werk gehoord en ik wilde mezelf graag 4 weken nuttig maken in het kamp. Wie had toen kunnen bedenken dat ik nu 5 jaar later hier zou wonen! In deze blog wil ik jullie graag meenemen door een aantal herinneringen van de afgelopen 5 jaar.

Tijdens mijn eerste tijd op Lesbos zag alles er compleet anders uit dan dat het nu is (gelukkig maar!). In 2017 was ik in Moria betrokken bij het opzetten van een distributiesysteem voor de vluchtelingen die net in het kamp aankwamen. We maakten pakketjes met kleding en hygiëne producten in onze opslag, om die vervolgens aan de vluchtelingen uit te delen. In deze tijd was er veel onrust in het kamp en op 10 juli werd er brandgesticht en brandde ons kantoor helemaal tot de grond af. Ik had toen niet kunnen bedenken dat ik dat nog vaker zou meemaken! We zetten echter onze schouders er weer onder en gingen gewoon dezelfde dag nog door met het uitdelen van spullen aan de nieuwe vluchtelingen. Tijdens de brand en de chaos werd helaas mijn telefoon gestolen, wat ik uiteraard erg vervelend vond. Een van de vluchtelingen had echter gezien wie hem had gestolen, was achter de dief aangerend en had mijn telefoon van hem terug gestolen! Zo kwam het dat ik de volgende dag gelukkig mijn telefoon weer terug had. Een echt wonder!

Zomer 2017 in een van de tenten van Moria.

Na 4 weken was het tijd om weer terug naar Nederland te gaan, omdat ik wat verplichtingen daar had. Ik wilde echter heel graag blijven, en daarom was ik na amper 2 weken in Nederland weer terug op Lesbos, waar ik toen nog 4 extra weken heb gewerkt. Toen al hadden de vluchtelingen van Lesbos een speciaal plekje in mijn hart. Toen ik na die 4 weken weer terug in Nederland was, begon ik aan mijn Master voor mijn studie. Het was een hele overgang om de ene dag nog kleding uit te delen en een paar dagen later op de universiteit in een college over Statistiek te zitten! Ik wilde echter heel graag mijn Master halen, dus ik heb toch maar even doorgebeten. Wel wist ik dat ik heel graag weer naar Lesbos wilde. Met behulp van weer veel donaties werd dat tijdens de kerstvakantie gelukkig mogelijk, dus midden december zat ik weer in het vliegtuig om nogmaals 3 weken op Lesbos te werken. Het voelde dit keer hetzelfde als in de zomer, maar toch ook heel anders. De vluchtelingen die nu nieuw in het kamp aankwamen waren helemaal nat en verkleumd en ik heb meerdere keren koude en (bijna) onderkoelde kindjes warm moeten wrijven en droge kleren aan moeten doen. Moria was nu ook aanmerkelijk voller dan in de zomer en het duurde langer voordat mensen een plekje kregen toegewezen waar ze konden wonen. Ik weet nog erg goed hoe met Kerst er een grote groep mensen aankwam. Een gezin had veel kinderen, waaronder een baby en zij moesten die nacht buiten slapen, omdat er voor hen geen plaats was in het kamp. Toen ik met de baby in mijn armen stond, moest ik denken aan het kerstverhaal. Hoe Jezus naar deze aarde kwam en er ook voor Hem geen plaats was.

De baby die op kerst 2017 aankwam en buiten moest slapen omdat er geen plaats was.

Na 3 weken moest ik weer terug naar Nederland om weer aan de studie te gaan. In die maanden heb ik erg hard gewerkt om zo veel mogelijk vakken en mijn scriptie af te krijgen, zodat ik in de zomer dit keer 2 aaneengesloten maanden naar Lesbos kon. Dit keer werkte ik niet bij de nieuwaangekomen vluchtelingen, maar was ik gevraagd om specifiek met vrouwen te werken, als een zogenaamde caseworker. Ik ondersteunde extra kwetsbare vrouwen, en hielp ze bijvoorbeeld als ze naar het ziekenhuis moesten en we deden veel doorverwijzingen naar UNHCR voor vrouwen die extra ondersteuning nodig hadden vanwege bijvoorbeeld geweld dat ze hadden meegemaakt. Ik weet nog goed hoe ik in de eerste week van deze nieuwe taak het gevoel had dat ik nutteloos was. De keren ervoor was ik altijd ontzettend druk geweest. Ik rende heen en weer om allerlei dingen gedaan te krijgen, mensen moesten kleding, shampoo, tandenborstels, eten en dat soort dingen. Dit keer was mijn taak om vrouwen te leren kennen, met ze te schilderen, armbandjes te maken en gewoon naar ze te luisteren. In het begin vond ik dat moeilijk en ik had niet het idee dat ik nuttig was. Toen echter een paar weken later een vrouw naar me toe kwam en zei dat ze graag haar verhaal aan me wilde vertellen, omdat ze me had leren vertrouwen in die paar weken, ervoer ik hoe mijn aanwezigheid een verschil voor haar maakte. Ik vond het wel ook heel moeilijk om na 2 maanden weer afscheid te nemen en ik zag hoe moeilijk het voor de vrouwen was om steeds te dealen met veranderende vrijwilligers. Toen ik na 2 maanden wegging om naar Curaçao te gaan om mijn stage te doen voor mijn studie, was het voor mij duidelijk: of ik kom niet meer naar Moria terug, of ik ga hier voor langere tijd heen. Tijdens mijn stage op Curaçao kon ik de verhalen van de vrouwen niet loslaten en groeide het verlangen alleen maar om voor lange tijd terug naar Lesbos te gaan. In dat proces maakte God aan mij duidelijk dat Hij in alles zal voorzien, als ik maar op Hem vertrouwde. En dat deed Hij! Toen ik terug in Nederland kwam en met mensen deelde dat ik terug wilde, kwam er geld uit alle hoeken van het land!

Moria groeide uit tot en stad van 20.000 mensen.

En zo kwam het dat ik op 15 augustus 2019 in het vliegtuig stapte om naar Lesbos te verhuizen! Ik werd nu de coördinator van Section waar de vrouwen woonden en deed daarnaast casework met kwetsbare gezinnen. Ik heb dit een jaar vol passie en enthousiasme gedaan. Een jaar waarin Moria van rond de 8.000 mensen uitgroeide tot een stad van 20.000 mensen. Corona kwam en we het kamp ging “op slot”. En net toen we dachten dat het allemaal wat beter werd, brandde Moria op 9 september 2020 af. Duizenden mensen stonden op straat en sliepen op de parkeerplaats van de Lidl. We werkten lange dagen om ze te voorzien van eten, spullen en ook om ze het nieuwe kamp in te krijgen. Het voelt soms nog steeds onwerkelijk als ik nadenk over wat er toen allemaal gebeurde. Het nieuwe kamp zorgde echter ook voor een nieuwe start en we hebben die kans gegrepen om dingen anders aan te pakken. Zo startten we het Social Care Team, om in de chaos de extra kwetsbaren beter te kunnen helpen. Het opzetten van dit team was sinds Moria echt mijn droom. Daar had ik nooit genoeg mensen en genoeg mogelijkheden om kwetsbaren te kunnen helpen, en nu deden we dat gewoon full-time met een team! Ik voel me erg gezegend als ik terugdenk aan deze tijd en als ik nu zie hoe het team zonder mij loopt als een trein! En nu zit ik op Samos. Een ander eiland, een andere taak, een ander kamp en een ander team. Kortom: Een heel andere situatie. Maar toch voelt het werk hier soms gewoon hetzelfde als op Lesbos. Ook de mensen op Samos hebben behoefte aan een luisterend oor. Mensen die ze kunnen vertrouwen en waar ze zich veilig voelen. En dat is precies het werk wat we op Samos doen! We hoeven gelukkig niet keihard te werken, om thuis te komen en nog steeds het gevoel te hebben dat je niet genoeg hebt kunnen doen. In de kalmte van Samos kunnen we juist al onze energie en focus op de mensen richten die voor ons staan. Geen kwantiteit, maar kwaliteit! Ik moet regelmatig denken aan mijn visie, die ik heb geformuleerd voordat ik naar Lesbos verhuisde: “Zodat mensen zich gezien en geliefd voelen.” Dat is precies wat we op Samos doen! We nemen de tijd en bieden een luisterend oor, zodat mensen voelen dat ze waardevol zijn, dat ze gezien worden en dat we van ze houden. Niet omdat wij nu zoveel liefde te geven hebben, maar omdat wij vervuld zijn van Gods liefde en die door ons heen straalt!

We merken dat nu het alweer 3 jaar geleden is dat ik naar Lesbos ben uitgezonden, dat de giften wat teruglopen. Als je het werk wilt blijven steunen, zou je dan even je bankgegevens kunnen controleren om te zien of de gift die je periodiek hebt ingesteld, nog steeds werkt? Of als je eerder een eenmalige gift hebt gegeven, zou je dat dan weer willen doen?

Ondersteunen kan (belastigingaftrekbaar) via mijn diaconie die mij maandelijks financiert, kijk daarvoor onder het kopje “Doneer”, of via een gift rechtstreeks op mijn eigen rekening: https://www.ing.nl/particulier/betaalverzoek/index.html?trxid=bOAaDFcfKoN3qtI2PF3hihTLCD0Rxo01

Hartelijk bedankt!

Bid je ook mee?

  • Voor stabiliteit in het team op Samos. Goede vrienden van mij zijn een paar weken geleden van Samos vertrokken en we hebben recent weer wat nieuwe lange termijn vrijwilligers gekregen. Veranderingen in het team hebben vaak een weerslag op me.
  • Voor Griekenland. Zowel voor de overheid als voor de medewerkers in de kampen, dat ze de mensen achter de aantallen blijven zien.
  • Voor de vluchtelingen, die ondanks dat ze nu in een betere situatie zitten dan 3 jaar geleden, nog altijd afschuwelijke dingen hebben meegemaakt en onder veel spanning en stress staan.
Samos, mijn nieuwe thuis.

De eerste weken op Samos

Alweer 1,5 maand woon ik op Samos, in plaats van op Lesbos! Op 23 januari ben ik op de ferry gestapt en heb ik al mijn spullen naar Samos verhuisd. En deze eerste weken hier waren regelmatig erg intens! Na 1 week van „training“ in mijn nieuwe positie, moest ik al min of meer zelfstandig aan de slag, en aan het eind van die week bleek het grootste gedeelte van ons team corona te hebben. Bijna het hele team heeft een week in quarantaine gezeten en ook de week erna konden we helaas nog steeds niet aan de slag. Dat was uiteraard een grote tegenvaller, vooral voor de vrijwilligers die hier maar voor een aantal weken waren.

In dit busje heb ik al mijn bezittingen van Lesbos naar Samos kunnen verhuizen.

Ik heb maar van deze twee weken “vakantie” gebruik gemaakt om van mijn nieuwe appartement mijn nieuwe thuis te maken. De muren hebben een nieuw kleurtje gekregen, ik heb een lekkere bank geregeld en het helemaal gezellig gemaakt. Ik ben erg blij en dankbaar met mijn nieuwe plekje waar ik me gelukkig al helemaal thuis voel.

De quarantaine gaf me veel tijd om in mijn nieuwe appartementje te klussen.

Verder hebben we de tijd gebruikt om het prachtige eiland te ontdekken, inclusief een beklimming van de hoogste berg van het eiland! Om 9.00u begonnen we met lopen en rond 19.00u waren we eindelijk weer terug bij de auto. Een fysieke inspanning zoals ik nog nooit eerder in mijn leven had gedaan, en het was een behoorlijke klim, maar het was het helemaal waard!

Helemaal naar de top van de hoogste berg van Samos!

Gelukkig konden we na 2 weken toch weer aan de slag en we werden met open armen ontvangen door de vluchtelingen in het kamp. Veel mensen vertelden ons dat ze ons hadden gemist. Op de maandag dat we voor het eerst weer aan het werk waren, vroegen sommigen of we wat langer konden blijven, zodat ze langer volleybal konden spelen omdat ze het in die twee weken zo hadden gemist. Het was erg goed om te zien hoe ons werk een impact heeft op de mensen in het kamp.

Het werk in het kamp gaat nu rustig zijn gangetje. Als het weer het toelaat (en gelukkig is dat meestal zo!), spelen we veel volleybal en andere sporten buiten. Elke dag ontvangen we vrouwen en mannen om activiteiten mee te doen. Van fitness, tot het geven van naailes, schilderen, tot het spelen van spelletjes Uno en alles daar tussenin komt voorbij. Mijn taak hierin is dat ik alles aanstuur. Van het voeren van gesprekken met potentiele nieuwe vrijwilligers, het regelen van alles rondom hun appartementen, het regelen van financiën, vergaderingen met de UNHCR en de kampcommandant, tot het organiseren van onze wekelijkse teamvergadering vallen allemaal onder mijn verantwoordelijkheden. Heel andere taken dan dat ik gewend ben van mijn werk op Lesbos, maar ik haal er ontzettend veel voldoening uit en ik kan er ontzettend van genieten als ik zie hoe de vluchtelingen ons werk waarderen.

De gastvrijheid van de vluchtelingen is ongekend groot!

Al met al kan ik zeggen dat de eerste weken niet altijd makkelijk waren. Een nieuwe taak en nieuwe verantwoordelijkheden zijn uiteraard een grote uitdaging en de corona-uitbraak maakte het allemaal niet makkelijker. Daarnaast mis ik mijn oude community op Lesbos uiteraard ook heel erg. Van een groep van rond de 100 vrijwilligers werk ik nu met een team van maar 10 mensen. De meesten daarvan blijven hier ook maar een maand, dus het team verandert constant. Afgelopen week had ik gelukkig een aantal vrienden vanaf Lesbos op bezoek. Het was erg goed om tijd met hen door te brengen en met hen te kunnen delen wat me bezig houdt.

Samos is een prachtig eiland en er zijn zoveel mooie plekjes om te ontdekken!

Ondanks de moeilijke momenten weet ik dat ik hier een verschil kan maken en dat God degene is die me naar Samos heeft geleid. Op de momenten dat ik het de afgelopen weken soms moeilijk had, heeft het volgende lied me veel kracht en bemoediging gegeven:

“So when I fight, I’ll fight on my knees, with my hands lifted high. Oh God, the battle belongs to You, and every fear I lay at Your feet, I’ll sing through the night. Oh God, the battle belongs to You”

“Dus als ik vecht, vecht ik met gebogen knieën en met mijn handen geheven. O God, de strijd komt u toe. Elke angst leg ik aan uw voeten neer. Ik zal door de nacht heen zingen, O God, strijd komt u toe.”

Een nieuw jaar, een nieuwe uitdaging

Een nieuw jaar is begonnen. 2021, met alle avonturen, uitdagingen en ontwikkelingen ligt weer achter ons. 12 nieuwe maanden waarin zoveel kan gebeuren liggen voor ons. Niemand kan ons vertellen wat het komende jaar allemaal zal brengen, alleen dat we weten dat God het in Zijn hand heeft.

Voor mij is het jaar erg stormachtig gestart. Letterlijk, want terwijl ik dit schrijf giert de wind rondom mijn huis en vliegen de takken van de bomen. Maar ook figuurlijk heb ik het gevoel dat ik in een storm zit. Op 24 december kreeg ik ’s morgens een telefoontje van een van onze directors. Ze vertelde me dat de huidige projectcoördinator van ons nieuwe project op Samos binnenkort daar zal vertrekken en de vraag werd bij mij neergelegd of ik haar positie wil overnemen. Een grote vraag die ik absoluut niet zag aankomen, dus de kerstdagen waren voor mij erg intens. Er kwamen ontzettend veel vragen op mij af en ik heb veel nagedacht en gebeden.  De laatste maanden van 2021 was ik al meer aan het nadenken over hoe lang ik nog op Lesbos wil blijven. Het Social Care Team dat ik heb opgezet loopt goed, aan zoveel noden van mensen kunnen we iets doen, er zijn genoeg vrijwilligers beschikbaar voor het werk en alles loopt soepel. Ik vroeg me af of het wellicht tijd was voor mij om een volgende stap te nemen, in een andere rol bij EuroRelief of wellicht ergens anders heen. Allerlei vragen waar ik eerder nooit aan had gedacht, maar waar ik toen opeens over aan het nadenken was. Tot kort daarvoor was het was voor mij altijd duidelijk dat ik op Lesbos moet zijn en dat mijn werk hier nog niet klaar was.

Voor het kamp op Samos.

Toen, in een tijd van al deze vragen, kwam de vraag of ik naar Samos wilde gaan. Tijdens dit telefoongesprek was voor mij gelijk al duidelijk dat ik dit als een erg serieuze optie zou moeten overwegen. Ik zag het in het licht van al die andere vragen die al een tijdje speelden en wilde deze grote keuze niet zomaar snel nemen. De week nadat ik de vraag kreeg, heb ik met ontzettend veel mensen gesproken, veel gebeden en wijze mensen om advies en gebed gevraagd. Het werd me toen duidelijk dat ik geen beslissing van een afstandje zou kunnen nemen en het project op Samos met eigen ogen moest zien. Ik ben daarom op maandag 3 januari op de ferry gestapt naar Samos om te zien hoe het werk er daar uit ziet. Het project daar ziet er compleet anders uit dan op Lesbos en is haast niet te vergelijken. Afgelopen september zijn daar alle mensen vanuit het oude kamp in de stad, verhuisd naar een gloednieuw kamp in de bergen. Een min-of-meer gesloten kamp, de mensen kunnen er niet altijd zomaar uit. Maar wel een kamp met nieuwe containers waarin de 400 mensen die er nu wonen, hun eigen badkamertje en keuken hebben. Als het gaat over de fysieke behoeften is er niet veel wat gedaan moet worden, maar op het gebied van emotionele en geestelijke behoeften daarom des te meer! Het project van EuroRelief richt zich op Samos vooral op het zijn met de mensen. Dat betekent dat er veel gesport wordt, activiteiten worden gedaan met vrouwen en er ontzettend veel thee wordt gedronken. Uiteindelijk ben ik van maandag tot donderdag op Samos geweest om een beeld te krijgen bij de werkzaamheden en te zien of ik mijzelf dit project kan zien runnen. Al snel werd het voor mij duidelijk dat ik echt enthousiast voor dit project kan worden. Ik weet dat er een hoop uitdagingen liggen in de beslissing om naar Samos te verhuizen maar God heeft voor mij bevestigd en laten zien dat ik die keuze moet maken. Een Bijbeltekst die hierin voor mij erg duidelijk sprak is Jesaja 43:2a en 3a die een van mijn donateurs mij op een kaart toestuurde: “Als je door het water zult gaan, zal Ik bij je zijn. Want Ik ben de Heere, je God.” Het achterlaten van mijn huis, vrienden, werk en al het bekende is een ontzettend grote stap, maar ik weet dat God met mij meegaat. Hij is het die mij 2,5 jaar geleden naar Lesbos heeft geleid en ik vertrouw erop dat Hij mij nu ook naar Samos leidt en dat ik aan Zijn hand deze stap kan nemen.

Op de terugweg van Samos naar Lesbos vloog ik over het kamp op Lesbos, waar ik de afgelopen 1,5 jaar heb gewerkt. Het voelde als een klein cadeautje van God, dat ik het zo mooi vanuit de lucht kon bekijken.

Bid je mee:

  • Voor een goede verhuizing, dat alle praktische zaken goed geregeld kunnen worden
  • Voor een goede overdracht en eerste paar weken op Samos. Dat alle gesprekken die gevoerd moeten worden goed zullen gaan en ik een rustige start zal hebben.
  • Voor een stabiel team op Samos en dat er genoeg mensen om mij heen zullen zijn die me kunnen ondersteunen.  
Mijn team dat ik op Lesbos zal achterlaten en ontzettend ga missen!