Over mij

Wat leuk dat je op mijn website kijkt en benieuwd bent naar het werk dat ik hoop te gaan doen op Lesbos. Ik ben Debora Molenaar, 24 jaar en in 2019 afgestudeerd als orthopedagoog.

Dit ben ik in Ayvalik, Turkije. De afstand tussen Turkije en Lesbos is ongeveer 5 kilometer, met een goede boot duurt de oversteek minder dan een half uur. De vluchtelingen maken echter ‘s nachts de oversteek om de kans om te worden tegengehouden door de Turkse kustwacht zo klein mogelijk te houden. Soms dobberen ze wel uren rond…

In de zomer van 2017 ben ik voor het eerst op het Griekse eiland Lesbos geweest. Hier heb ik toen twee keer 4 weken in Moria, het grootste vluchtelingenkamp van het eiland gewerkt. Sindsdien heeft Moria een bijzondere plaats in mijn hart en ben ik er nog verschillende keren terug geweest.

Toen ik afgelopen september uit Moria vertrok, ging dat gepaard met een soort tweestrijd. Vanaf oktober 2018 zou ik een half jaar gaan stagelopen op Curaçao. Aan de ene kant hoopte ik na mijn stage op Curaçao weer terug te kunnen naar Moria, maar aan de andere kant hoopte ik door mijn stage aan de andere kant van de wereld, Moria echt achter me te kunnen laten. Zodat ik, als mijn stage eenmaal afgelopen zou zijn, gewoon in Nederland een baan kon zoeken en dat Moria voor mij een gesloten boek zou zijn. Dat zou me een heleboel gedoe schelen en op die manier zou ik gewoon op mijn eigen carrière kunnen focussen.

Dat is echter niet wat er gebeurde. Toen ik daar op Curaçao zat kon ik juist de situatie van de mensen in Moria niet loslaten. Ik vroeg me dagelijks af hoe het zou zijn met de vrouwen met wie ik gesproken had. Ik vroeg me af wat er terecht zou komen van dat meisje dat zo graag met me mee had gewild naar Nederland en hoe het al die mensen in tenten zou vergaan wanneer de kou van de winter zijn intrede op Lesbos zou doen. Het “Moria achter me laten” ging niet zo goed als ik gehoopt had en eigenlijk wilde ik het liefst op het vliegtuig stappen om er weer heen te gaan.

Dit verlangen om weer in Moria te mogen werken heb ik toen voor God neer gelegd. Ik wist dat ik alleen terug zou kunnen naar Moria als het Zijn weg was. Gaan leven zonder vast inkomen zou alleen mogelijk kunnen zijn als Hij degene is die mij stuurt. Het was een moeilijk proces om dit voor God neer te leggen en er echt op te vertrouwen dat het antwoord zowel “Ja” als “Nee” kon zijn.

God heeft me in dat proces duidelijk gemaakt dat ik Zijn stem mag volgen en dat Hij voor me uitgaat (Johannes 10:4), Hij zal voorzien in alles wat nodig is en alle tekorten van mij zal Hij aanvullen (Filippenzen 4:19). Na een redelijke worsteling heb ik besloten om in vertrouwen op God de komende tijd op Lesbos te gaan wonen om in Moria te werken.

Dit wil ik gaan doen in de overtuiging dat God ons mensen oproept om recht te doen aan de verdrukten. Door medeleven te tonen aan de verdrukten en te werken aan het herstellen van gerechtigheid wil ik in Moria een levend getuigenis zijn van Gods liefde voor kwetsbare mensen die lijden onder onrechtvaardigheid.

Voor die kwetsbare vrouwen die het slachtoffer zijn geweest van mensenhandelaren, voor die moeder met die jonge kinderen die het alleen moet zien te rooien, voor dat meisje van 9 dat door de oorlog in haar thuisland haar jeugd heeft verloren, voor die man die de verschrikkingen van zijn jeugd als kindsoldaat niet los kan laten, voor die vrouw met polio die zonder rolstoel zich een weg vecht door Moria, voor die man die door zijn verwondingen alleen maar op bed kan liggen en voor die tieners die keer op keer weer hun toevlucht zoeken tot scheermesjes om met de lichamelijke pijn hun psychische pijn te verzachten. Voor al deze mensen wil ik in Moria een luisterend oor zijn, ik wil iets doen aan hun situatie, hoe klein dat verschil dan ook is, ik wil hun bijstaan en hun die beker koud water geven.

Praktisch houdt het in dat ik in zomer 2019 naar Lesbos ben vertrokken om hier te werken. Het eerste jaar heb ik dat in Moria gedaan, maar toen dit kamp begin september 2020 afbrandde heb ik het werk voortgezet in het nieuwe kamp dat door de Griekse overheid is gebouwd. De hulp blijft hard nodig! Het leven op Lesbos kost geld en werken met EuroRelief is een vrijwillige functie zonder inkomen. Ik ben daarom op dit moment op zoek naar bedrijven, kerken of mensen die mijn financieel zouden willen ondersteunen. Ik zou het ontzettend waarderen als u of jij ook eenmalig of periodiek iets wil bijdragen aan het werk wat ik hoop te gaan doen op Lesbos. Iedere euro is ontzettend welkom! Wil jij mij en het werk op Lesbos ondersteunen, ga dan naar “Doneer“. Alvast heel erg bedankt!

1 gedachte op “Over mij

  1. Beste Debora

    Heb met veel respect je verhaal gelezen
    De vluchtelingen op de eilanden in Griekenland gaan me al langer aan het hart
    Ben zelf inmiddels 5 jaar vrijwilliger bij Vluchtelingen werk nederland
    Dus weet ik een beetje om welke mensen het gaat
    Het verhaal wat je hebt geschreven over de situatie op het eiland van zowel de grieken als de vluchtelingen is goed en zuiver

    Nu met de corona erbij wordt dit allemaal heel zorgwekkend
    In Nederland ontwikkelt zich al een ramp , hoe gaat dit bij jou op het eiland worden
    Heb € 250,=naar je overgemaakt
    Heel veel sterkte en zal voor je bidden.

    Met hartelijke groet

    Henk Colijn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *